Met een constant ritme van eens per week krijg ik een teleurstelling rond het programmamanagement te verwerken. Projecten blijken nog niet gestart, financiele gegevens over vorig jaar zijn slechts sporadisch voorhanden, projecten moeten worden hergedefinieerd, eerder gemaakte projectbegrotingen blijken bij nader inzicht toch niet juist (uiteraard blijkt het duurder), etc.
Voor mij is dat vervelend (hint: post een comment waarin je met me meeleeft) omdat ik het niet zo verwacht had. Maar eigenlijk is het logisch; het is de normale groei-ontwikkeling van dit soort zaken. Niemand kan er ook wat aan doen. Voortschrijdend inzicht heet dat zo mooi. Kwestie van monitoren en bijsturen. Gelukkig zijn de teleurstellingen tot nu allemaal randverschijnselen en doen ze niets af aan de achterliggende gedachten en doelstellingen van het programma.
Bijkomend voordeel is dat ik mij zo het programma veel meer eigen kan maken.
Op naar versie 2.0!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
1 opmerking:
Ha die Chris,
Misschien zou het ook te mooi voor woorden zijn geweest: een gespreid bedje.
Maar ik leef met je mee. Met al het schaatsgeweld in Turijn vraag ik me af wat Jac Orie of Gerard Kemkers tegen je zouden zeggen...
Je (nieuwe) doel heb je al voor ogen: versie 2.0....Kop op, je kunt het!
Margreet Vriesema
Een reactie posten