Ik heb een haat-liefde verhouding met cijfertjes. Cijfertjes zijn lekker duidelijk. Ik kan er projecten nummertjes mee geven. Ik kan er in het programma mee aangeven wat er beschikbaar is aan geld en aan uren. Ik kan er mee meten hoeveel daar al van op is. Maar cijfertjes zijn nooit de werkelijkheid. Als je aan het plannen bent doe je eigenlijk maar een gooi. Als je ze wilt bijstellen op basis van voortgang, ben je veel energie kwijt om de cijfertjes boven water te krijgen én ze juist te interpreteren. En dan hebben we het alleen nog maar over de investerings/uitgave-kant. Je wil ook nog gaan aangeven wat dat gaat opleveren of besparen. Soms gaat dat nog: er wordt hardware overbodig, beheerskosten gaan naar beneden e.d. Maar heel vaak zijn het bij ICT kwalitatieve baten. Wat levert bijv. invoering van collaboration tools in cijfertjes op? Dat x personen per jaar y minuten winnen door efficienter te communiceren à z euro per uur? Ja, zo kan je dat doen en soms moet je ook van die exercities doen al is het alleen maar voor het bewustzijn om aan alle opbrengsten te denken.
Alle kosten-baten theorieen ten spijt, het liefst wil je maar met simpele cijfertjes werken, zoals op een rapport: we geven ergens een 6 voor, maar door het project uit te voeren kunnen we daar een 8 van maken. En dan rest de vraag: zijn de projectkosten dat waard.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten